woensdag 1 mei 2013

Re-imagining school: Build a school in the cloud


Een aantal opvoeders stellen op de website TED het huidige schoolsysteem in vraag en vertellen op welke vlakken dit systeem volgens hen niet meer werkt. Twaalf sprekers geven hun creatieve visie op hoe scholen opnieuw kunnen worden uitgedacht en beter georganiseerd op maat van wat kinderen vandaag nodig hebben.
Een van deze sprekers is Sugata Mitra, professor in de onderwijstechnologie aan de universiteit van Newcastle. Hij stelt dat het schoolsysteem zoals we het nu kennen zo’n 300 jaar geleden is ontstaan op maat van waar de maatschappij toen nood aan had. In die wereld waren geen computers, geen telefoons, en werden alle gegevens op papier bewaard. Daarom moesten de leerlingen een goed handschrift hebben, kunnen lezen en hoofdrekenen, en deze eisen waren identiek over de hele wereld. Mitra vindt het goed bedacht, maar momenteel voorbijgestreefd. Onze moderne maatschappij stelt andere eisen op vlak van kennis en vaardigheden maar het robuuste schoolsysteem heeft zich daar nog niet aan aangepast.
De manier waarop wij leren is nog steeds afgestemd op wat mensen moesten kunnen 300 jaar geleden. Voor de jobs van vandaag hebben we andere vaardigheden nodig. Wat we moeten kunnen voor de jobs van de toekomst weten we nog niet, maar we weten wel al dat mensen zullen kunnen werken van waar ze willen, hoe ze willen en dat kennis steeds bereikbaar is – en dus overbodig om te verwerven. Onze scholen moeten de werkkrachten van de toekomst daarop voorbereiden.
Het uitgangspunt van Mitra et al. (2005) was de ongelijkheid in de maatschappij in New Delhi. Rijke kinderen beschikten over computers waar ze volgens hun ouders buitengewone gaven mee ontwikkelden, kinderen in de sloppenwijken kregen geen onderwijs en al zeker geen computers om mee te experimenteren. Voor het ‘Hole in the wall’-experiment werd nagegaan hoe kinderen zonder formeel onderwijs toch zelfstandig met een computer konden leren werken. Deze kinderen, die nog nooit een computer gezien hadden, experimenteerden met de computer, leerden elkaar wat ze ontdekten, en konden na enige maanden overweg met de computer (die op een veilige publieke locatie stond).
Op basis hiervan werden enkele andere experimenten uitgevoerd, bijvoorbeeld rond uitspraak. Een groep kinderen uit een klein dorpje in Zuid-India had een beperkt niveau van Engels, maar een zeer slechte uitspraak. Ze kregen een computer met een tekstverwerker en een spraakherkenningsprogramma en moesten “blijven spreken tot de computer typte wat ze zeiden” (Mitra et al. 2003). De kinderen leerden hun taal aan te passen aan het spraakherkenningsprogramma en spraken na enkele maanden al veel verstaanbaarder.
Deze en andere experimenten leidden Mitra naar de conclusie dat kinderen leren vanuit nieuwsgierigheid en dat het belangrijk is om hen zelf hun leerproces te laten organiseren. Mitra zette ook een systeem op van Britse gepensioneerde leerkrachten (the granny cloud). Zij moedigen via skype kinderen in een leercentrum in India aan met vragen en taken. Mitra noemt dit soort omgeving een SOLE: self-organised learning environment. Het is gebaseerd op een aantal vragen die inspelen op de nieuwsgierigheid van de kinderen, verschillende vormen van peer assessment, zonder examens. De leerkracht stelt de vraag, doet dan een stap achteruit en laat de kinderen het onderzoek doen.
Mitra uit in zijn speech op TED een wens om het leren van de toekomst op die manier te ontwikkelen. Hij wil een “School in the Cloud” oprichten in India, die zowel dienst doet als leercentrum als onderzoekscentrum. Hier wil hij het onderzoek verder zetten over self-directed learning. De school is georganiseerd door cloud technologie, maar er is steeds een volwassene aanwezig om toezicht te houden. Hij sluit af met een oproep om zelf een SOLE op te richten, de toolkit hiervoor kan je downloaden op de site.

Bronnen:





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen